Mała Fatra. Wejście na Wielki Krywań 18.04.2010

Do Bielska docieramy bez problemów, niestety zamiast kierować się, jak to było zaplanowane, w stronę Żywca, skręcamy i jedziemy do Skoczowa. Z tamtąd przez Wisłę, Koniaków docieramy, trochę "na około" do Zwardonia.

Mapy, wydruki manewrów i GPS jak zwykle nie dały nam rady.

Chwilę przed dziewiątą mijamy Terchową. Zatrzymujemy się w wąwozie zauroczeni poszarpanymi skalnymi kształtami Tiesnav.

Podjeżdżamy jeszcze kilka kilometrów i na parkingu Starej Doliny rozpoczynamy naszą wędrówkę.

Szymon pała entuzjazmem...

Przekraczamy jeden z dopływów Varinki i błotnistą drogą idziemy w kierunku Sedlo za Kraviarskym.

Idziemy wzdłuż strumienia, za nami ukazuje się charakterystyczny szczyt Wielkiego Rozsutca (1610 m n.p.m.).

Po niespełna półtoragodzinnej wspinaczce, otoczeni kosodrzewiną, docieramy na Sedlo za Kraviarskym (1230 m n.p.m.).

Po krótkim odpoczynku udajemy się na Chrapaky (1417 m n.p.m.). Sceneria z wiosennej zmienia się w zimową.

Teraz żółtym szlakiem wchodzimy na Sedlo Bublen (1510 m n.p.m.).

Piękne widoki zaostrzają apetyt. W cieniu skały chroniącej od wiatru przystajemy na śniadanie.

Jarek z Szymonem, z obawy, że zdjęcia nie oddadzą trudu wędrówki, inscenizują na poczekaniu wymyśloną scenkę.

Szymon demontuje dekoracje...

A my idziemy dalej. Kilkaset metrów dalej stajemy na szczycie Wielkiego Krywania (1709 m n.p.m.). Pogoda, ku naszemu zdziwieniu, nie pogorszyła się tuż przed szczytem, więc mamy doskonały widok na odległe Tatry i Beskidy.

Zaskoczeni, że tak sprawnie poszło nam wejście na Krywań (około 3,5h), mając jeszcze spory zapas sił, postanawiamy udać się do wodospadu Sutowskiego.

Zaczynamy od zejscia do przełęczy Snilowskiej (1524 m n.p.m.).

Teraz zaśnieżoną, łagodnie opadającą drogą docieramy do Chaty pod Chlebem (1415 m n.p.m.).

Nagle nadlatują szybowce...

Jest ich coraz więcej.

Ruszamy dalej, mokry śnieg i kamienie to nasza ulubiona kombinacja.

Niżej śniegu już nie ma. Teraz ślizgamy się na błocie.

Schodzimy do doliny Sutowskiej. Mijamy Mojzesove Pramene (1140 m n.p.m.). Strome zejście daje się nam we znaki. Jarek zaczyna narzekać na ból w kolanie.

Wchodzimy do lasu.

Z dołu dochodzi nas szum wody. Jarek jest już pewien, że nie da rady wrócić.

Po krótkiej naradzie postanawiamy rozdzielić się na dwa zespoły. Szymon z kontuzjowanym Jarkiem udają się do pobliskiej Rieki, a my wracamy do samochodu.

Zabieramy ze sobą tylko najbardziej niezbędny ekwipunek i ruszamy w stronę przełęczy Snilowskiej.

Najpierw mordercza wspinaczka lasem, przerywana częstymi przystankami na złapanie tchu. Później już nie tak strome podejście w kierunku Chleba.

Przystajemy na dłuższą chwilę. Wypatrujemy Jarka i Szymona.

Podejście nie jest już tak męczące, jesteśmy na stokach Chleba.

Docieramy do schroniska pod Chlebem. Tomasz uzupełnia zapas wody.

Teraz pozostało nam już tylko podejście do przełęczy Snilowskiej. Później będzie z górki.

Przysiadamy na górnej stacji kolejki na przełęczy Snilowskiej. Zjadamy ostatnie zapasy batonów.

Schodzimy wzdłuż słupów kolejki linowej.

Po trochę ponad trzech godzinach od wyruszenia z wodospadu jesteśmy przy chacie Vratna (750 m n.p.m.).

Dywany mogły by być czerwone...

Teraz tylko kilkaset metrów do samochodu i ponad trzydzieści kilometrów jazdy, by odebrać resztę zespołu.

Trasa ma długość ok. 18 kilometrów. Przeszliśmy ją w niecałe 10 godzin.